Het was één van de eerste dingen die mij opviel toen ik voor het eerst een gebouw van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen binnenliep. Waar was het kruis? Er stond er geen op het dak en er hing er geen aan de muur. Ik was gedurende mijn leven al in heel wat kerkgebouwen geweest, maar waar ik ook kwam: overal hing wel een kruis als symbool voor de kruisdood van Jezus Christus. Toen ik nog Rooms-Katholiek was sloeg ik ook letterlijk een kruis voordat ik begon te bidden en als ik daarmee klaar was. Hetzelfde gold voor het binnentreden van een kerkgebouw, het passeren van een begrafenisstoet of het verdrijven van een kwade gedachte. Het slaan van een kruisje was vaak een instant uiting van eerbied voor het goede of remedie tegen het slechte.
Het antwoord op de vraag waarom leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen geen kruis gebruiken om kerken te versieren of een kruis slaan voor of na hun gebeden is simpel. Dit zou dan ook wel eens een korte blogpost kunnen worden.
Wij hebben niets tegen het gebruik van het symbool van het kruis. Alleen focussen wij ons liever op het leven en de opstanding van Jezus in plaats van op Zijn kruisiging. Het kruis is het wapen waarmee Jezus werd vermoord. Waarom zouden wij Zijn dood benadrukken, terwijl wij liever de levende Christus verkondigen? Wat er gebeurde aan het kruis, is belangrijker dan het symbool van het kruis. Juist omdat Jezus leeft, vinden wij dat wij het kruis niet moeten gebruiken als symbool van ons geloof. Niet meer en niet minder.
Maar er speelt ook nog iets anders. Mormonen komen niet uit een historische traditie waarin het gebruikelijk was om het kruis als symbool te hanteren. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen heeft puriteinse wortels en puriteinen waren van oudsher tegen overdadige ceremoniën en versieringen. Die sfeer van eenvoud en soberheid vind je nog steeds in onze kerk en ik vind dat persoonlijk wel prettig. Te veel decorum leidt alleen maar af van de essentie van een religie. Overigens zijn er ook bekende mormonen, zoals professor John Hilton III van de Brigham Young University, die vinden dat mormonen niet zo krampachtig het symbool van het kruis moeten vermijden, omdat het kruis wel degelijk het symbool van Christus Zijn liefde voor ons zou kunnen vertegenwoordigen.
Het is trouwens niet zo dat mormonen helemaal geen beelden gebruiken. Je hoeft maar naar een tempel te gaan om het indrukwekkende gouden beeld van de engel Moroni te zien dat bovenop prijkt. Dit is echter geen symbool van godsverering. Het beeld van Moroni symboliseert de verspreiding van het evangelie en de wederkomst van Jezus Christus. Mormonen geloven dat Moroni een profeet was uit het Boek van Mormon die vele eeuwen later, in 1823, aan Joseph Smith openbaarde waar hij de op gouden platen geschreven kroniek kon vinden die de geschiedenis van een oud volk op het Amerikaanse continent bevatte. Een volk dat bezocht werd door Jezus Christus na Zijn kruisdood.
Beelden en symbolen: laten we ze niet groter maker dan ze zijn. Uiteindelijk gaat het erom dat je een goed leven probeert te leiden om uitdrukking te geven aan je geloof. In Rotterdam zeggen we: geen woorden, maar daden. In dit verband zou je ook kunnen zeggen: geen symbolen, maar daden. Over de daden van onze kerk, in de vorm van een indrukwekkende staat van dienst op het gebied van liefdadigheid, vertel ik in een volgende blogpost graag meer.
Op zoek naar waarheid 