Nog een Bijbel?!

Toen ik voor het eerst hoorde van het Boek van Mormon, was mijn eerste reactie: nog een Bijbel?! Waarom zouden we nóg een boek nodig hebben als we al de beschikking hebben over het Oude en Nieuwe Testament? Is daarin niet alles al gezegd? Is het niet aanmatigend, blasfemisch zelfs, om te veronderstellen dat de Bijbel niet genoeg is?

Laat ik beginnen met te onderstrepen dat de Bijbel een onmetelijk waardevol boek is, met als kern de beschrijving van de komst van Jezus Christus in het Nieuwe Testament. De komst van Jezus Christus is het hart van alle heilige Christelijke geschriften, het Boek van Mormon incluis. Jezus Christus schijnt als het ware Zijn licht op alle onderdelen van de Bijbel, zelfs op de meest donkere hoekjes daarvan. Het Oude Testament is bijna vier keer zo dik als het Nieuwe Testament, maar toch is het het Nieuwe Testament waar het allemaal om draait. Het Boek van Mormon zit qua dikte ergens tussen het Oude en Nieuwe Testament in, maar ook hier geldt: het is het Nieuwe Testament waar het om draait. Kortom: het Boek van Mormon is een aanvulling op de Bijbel, niet meer en niet minder. Ik heb het al eerder gezegd en ik herhaal het hier nogmaals: in het Boek van Mormon staat niets, maar dan ook helemaal niets dat haaks staat op de (essentie van de) Bijbel.

Het Boek van Mormon gaat over de verschijning van Jezus Christus op het Amerikaanse continent. De beschrijving van die verschijning is een prachtige aanvulling op alles wat er over het leven, de kruisiging en de opstanding van Jezus Christus is geschreven in het Nieuwe Testament. Het boek van Mormon heeft niet voor niets als ondertitel “eveneens een testament aangaande Jezus Christus”. Het cruciale woord is hier het woord eveneens. Dat onderstreept dat het hier om een aanvulling gaat.

Toch houd ik zielsveel van het Boek van Mormon en haal ik vaak meer voldoening uit het lezen ervan dan uit het lezen van de Bijbel (vooral van het Oude Testament). Voor mij persoonlijk heeft dat alles te maken met de totstandkoming van het Boek van Mormon.

De Bijbel is geschreven door mensen. Het wordt vaak aangeduid met het Woord van God, en in zeker zin is dat ook zo, maar dat betekent niet dat God rechtstreeks alle woorden uit de Bijbel heeft gedicteerd. Het is geïnspireerd door God, maar niet geschreven door God. Dat is een groot verschil met bijvoorbeeld de Koran, waarvan moslims geloven dat het het letterlijke woord van God is. Ook het Boek van Mormon is geschreven door mensen. Maar er is een groot verschil met de Bijbel.

De Bijbel werd duizenden jaren geleden over een zeer lange tijdsspanne door verschillende mensen opgeschreven, vertaald en gekopieerd. Daarbij was het niet te vermijden dat er fouten werden gemaakt, belangrijke stukken werden weggelaten en zaken werden toegevoegd die er niet in thuis hoorden. Dat maakt de Bijbel vaak een verwarrend boek. De deïst Joseph Barker noemde de Bijbel in 1854 de meest inconsistente en godslasterlijke representatie van God en beweerde dat het boek zichzelf tegensprak en daarom qua waarheidsgehalte geen enkele autoriteit kon bezitten. Dat gaat mij veel te ver, maar wat die inconsistenties betreft had Barker natuurlijk wel een punt. Ook het feit dat er meerdere evangeliën zijn die eerst wel, maar later toch niet zijn opgenomen in de Bijbel (de zogenaamde apocriefen) maakt de situatie er alleen maar verwarrender op.

Joseph Smith zei zelf over de Bijbel: ‘Ik geloof in de Bijbel, zoals die door de oorspronkelijke schrijvers is opgeschreven. Maar onwetende vertalers, achteloze overschrijvers of samenspannende en verdorven geestelijken hebben veel fouten gemaakt.’

Hoe anders is dat bij het Boek van Mormon. Net als de Bijbel bevat het Boek van Mormon bijdragen van verschillende auteurs. Maar waar de Bijbel, en nu druk ik het heel oneerbiedig uit, een samenraapsel is van verschillende auteurs uit verschillende tijden met verschillende achtergronden, is het Boek van Mormon een chronologische verzameling dagboeken en geschiedkundige verslagen die van de ene op de andere schrijver zijn doorgegeven en alles bij elkaar zo’n duizend jaar bestrijken. Elke schrijver gaf het verslag door aan een persoon die hij vertrouwde (vaak van vader tot zoon). Zo ontstond een kroniek die veel consistenter is dan de Bijbel. Mormon was uiteindelijk de profeet die alle geschriften samenbracht en inkortte tot één boek: het Boek van Mormon. In 1823 werd Joseph Smith naar deze oude kroniek geleid, die hij vertaalde met behulp van goddelijke inspiratie.

Dit alles zorgt ervoor dat er een kracht en een authenticiteit uitgaat van het Boek van Mormon die wat mij betreft zijn weerga niet kent. Het Boek van Mormon ademt niet de sfeer van verminktheid en incompleetheid waar de Bijbel maar al te vaak onder lijdt. Maar de boodschap die wordt bezongen in het Boek van Mormon is dezelfde als de boodschap van de Bijbel. Op geen enkele plek disharmoniëren deze boodschappen met elkaar. Sterker nog, door het Boek van Mormon wordt mijn begrip en waardering van de Bijbel vergroot, en vice versa. Ik beschouw de krachtige boodschap van het Boek van Mormon dan ook als een schitterend cadeau van God aan de hele mensheid. Het getuigt in de eerste plaats van Jezus Christus, en hoe krachtig is die getuigenis!