Opdringerig

Vroeger moest ik niets hebben van mensen die op straat met hun geloof aan het leuren waren. Jehova’s getuigen, Hare Krishna’s, leden van de Scientology Kerk: ik moest er niets van hebben. Voor mij waren het allemaal opdringerige colporteurs die mij hun levensovertuiging probeerden aan te smeren. Daar was ik niet van gediend. Ik bepaalde zelf wel of en hoe ik wilde geloven; daar had ik anderen niet voor nodig. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit op straat Mormoonse zendelingen ben tegengekomen, maar als dat het geval was ben ik waarschijnlijk met een grote boog om hen heen gelopen.

Als iemand mij anderhalf jaar geleden zou hebben gezegd dat ik mij zou laten dopen in de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, na daarover meerdere gesprekken te hebben gevoerd met twee zendelingen, had ik deze persoon waarschijnlijk voor gek verklaard.

Vóór mijn kennismaking met de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen had ik deze kerk waarschijnlijk als een sekte bestempeld. Dat wil zeggen: als ik van deze kerk had afgeweten, wat niet het geval was. Natuurlijk: de term “mormonen” kende ik wel, maar dat was iets uit de Verenigde Staten. Waarschijnlijk had ik de mormonen en de amish op één hoop gegooid: streng gelovige mensen die in boerderijen zonder elektriciteit leefden en zich nog per huifkar verplaatsten.

Inmiddels weet ik beter. Misschien is de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen volgens de letterlijke definitie een sekte (zie daarvoor bijvoorbeeld https://www.mormonisme.info/zijn-de-mormonen-een-sekte), maar ik kan inmiddels met mijn hand op mijn hart verklaren dat alles wat mensen normaal gesproken associeren met een sekte beslist niet van toepassing is op deze kerk. De meeste leden zijn ruimdenkende, verdraagzame mensen die zich niet bezighouden met misleiding en afpersing. Ook wordt leden geen strobreed in de weg gelegd als ze inactief willen worden of zelfs uit de kerk willen treden. Eigen verantwoordelijkheid staat hoog in het vaandel en van groepsdruk heb ik nog nooit iets gemerkt.

Maar hoe zit het dan met de zendelingen? Zijn dat inderdaad van die opdringerige types die je op straat lastig vallen omdat ze je koste wat het kost willen bekeren? Ook dat valt reuze mee. De meeste zendelingen zijn tussen de 18 en 21 jaar oud en hebben er zelf voor gekozen om anderhalf tot twee jaar van hun leven op te offeren om zich in te zetten voor de verspreiding van het Evangelie. Daarbij gaan ze niet zo vaak meer langs de deuren, zoals Jehova’s getuigen doen, omdat gebleken is dat er effectievere manieren zijn om mensen voor de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen te interesseren. Door middel van FaceBook bijvoorbeeld. Veel contacten worden tegenwoordig gelegd via social media.

Ik heb de zendelingen ervaren als beleefd en zeker niet opdringerig. Natuurlijk zullen ze proberen jou te overtuigen van hun geloof, maar dat gebeurt altijd met respect voor de mening van een ander. Ze houden zich niet alleen bezig met zendingswerk, maar doen bijvoorbeeld ook veel vrijwilligerswerk, zoals het zich inzetten voor de voedselbank. Ze trekken altijd op in groepjes van twee. De meeste ex-zendelingen kijken met warme gevoelens terug op hun zending en noemen het de beste jaren van hun leven. Een zending draagt ook bij aan het volwassen worden. Gedisciplineerd leven in een meestal vreemde cultuur, waarbij de nadruk wordt gelegd op naastenliefde en liefdadigheid: er zijn slechtere manieren om aan je volwassen leven te beginnen.